Paul Philipsen, vuurwerkontwerper 'Op de Dam stond het Paleis in de weg'

PETER HENK STEENHUIS − 27/12/14, 01:35

Ons dagelijks werk is meer dan levensonderhoud alleen, we ontlenen er waardigheid aan. Maar wat doen we precies?

"We werken nu aan het aftelmoment voor Nieuwjaar, dat de tv al enkele jaren opneemt bij het Scheepvaartmuseum. Ik gebruik voor dat aftellen kanonnen van de replica van de 'VOC Amsterdam', die voor het museum ligt.

Ik heb Nederlandse Taal- en Letterkunde gestudeerd. Iets heel anders. Aanvankelijk ben ik in het theater terechtgekomen, ik maakte lichtshows voor evenementen. Toen bestond er nog nauwelijks indoorvuurwerk. Af en toe kwam er een band langs, AC/DC bijvoorbeeld, oude rockers, die bij hun show vuurwerk wilden.

Toen halverwege de jaren negentig de housemuziek commerciëler werd, ben ik aardig mee gerold. Nu doe ik nauwelijks meer licht, ik verzorg vooral de vuurwerkshows voor dancefestivals als Mysteryland of Sensation. Maar ook voor het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima.

We verzinnen steeds iets anders. Soms ontwerp ik eerst op schaal. Dit ding (zie foto) is gemaakt voor een jaarlijkse show op de kop van de Bloemgracht in Amsterdam.

Voor Nieuwjaar in Amsterdam zijn we lang op zoek geweest naar een goede locatie. Vroeger staken we het af op de Dam. Prachtig herkenbaar, maar het Paleis staat in de weg. We hebben in Nederland besloten dat publiek veertig tot zestig meter afstand moet bewaren. Als je van verschillende kanten vuurwerk wilt afsteken is het op de Dam moeilijk die afstand te realiseren. En je hebt er altijd dronken toeristen.

Daarna gingen we naar het Museumplein, maar het Rijksmuseum veranderde in een lelijke bouwput.

Ik was blij met het Scheepvaartmuseum. Dat is zo'n iconische locatie, daarmee kun je in het nieuwsoverzicht van 1 januari in het rijtje Parijs, Londen, Sydney komen.

Het beeld dat je met je vuurwerk oproept, is het belangrijkste. Ik denk lang na over de choreografie, de kleuren, de vormen, de hoogte van het vuurwerk, waardoor je in lagen kunt werken. Omdat ik vanwege de veiligheid niet de zware bommen kan schieten die ik zou willen, moet ik het water op, om het in delen vanaf pontons de lucht in te schieten.

Dit jaar werk ik veel met hoeken, met effecten die vanaf verschillende punten tegelijk ontstoken worden, en dan in de lucht de vorm van een berg krijgen. Met een goede soundtrack eronder. Bij het aftellen gaat het om een muziekstuk van iets minder dan zeven minuten, anderhalve minuut voor twaalf uur, vijf minuten erna. Na het opzwepende aftellen volgt een wat emotioneler stuk van veertig tot zestig seconden, waardoor je een shot kunt maken met zoenende mensen. Dat gaat over in een happy the pappy-muziekje. Aan het euforische einde gaan mensen uit hun dak.

Vuurwerk is basaal, iedereen begrijpt het. Het appelleert aan primitieve gevoelens van angst - gevaarlijke explosies - maar ook aan licht in het donker, én aan feest. Dat vind ik er mooi aan."

Ook zin in werk? Publiceer op www.zininwerk.info uw eigen verhaal